ไม่รู้จะทำไร อัพไดดีกว่า

แต่ก็ขี้เกียจเขียนง่ะ เซ็งๆๆๆ

ตอนนี้ก็ไม่ได้ทำไร นอกจากเรียน jap อย่างเอาเป็นเอาตาย

เรียนแบบเร่งรัด เลเวลละ 1 เดือน

แต่จนแล้วจนรอด ก็ยังไม่โดนเรียกซะที

((วิวสวยๆ บนเขาใหญ่))

มีข่าวลือแว่วๆ มาว่า จะเลื่อนไปเป็นเดือนมกรา

เอาไงก็เอาเหอะ แต่เรียกซะทีได้ปะ

รอจนตังหมด จะอดตายแล้วเนี่ย

กลายเป็นรุ่นที่ถูกดองจิงๆ รุ่น 97

((น้ำตกจำลอง ที่ฟาร์มโชคชัย))

เพิ่งกลับมาจากพัทยา...

ไปนั่งๆ นอนๆ เล่นมา 3-4 วัน

ป๊ะป๋าก็จ๊นจน .. สงสารตัวเอง สงสารเค้าด้วย

รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกอกตัญญูที่ช่วยไรเค้าไม่ได้เลย

((พี่คาวบอย ขี่ม้าโชว์))

ตอนนี้รอบตัวเราก็ลำบากไปซะหมด

แต่สักวันเราจะทำให้พวกเขาสบายนะ สัญญา..!!

ช่วยอดทนกันให้ถึงตอนนั้นหน่อยนะ

อีกไม่นาน .. ละมั้ง

((ป้อนนมลูกวัว .. กินเก่งชมัด))

เอารูปตอนไปเที่ยวเขาใหญ่กะ office เก่ามาลงดีกว่า

ตั้งกะเดือน พ.ค. แหน่ะ .. นานจัด

ดองไว้ซะเค็ม 555

((นู๋แก้ว .. ยัยยุ้ย .. พี่ก้อย .. พี่ปุ๋ม .. พี่กิ๊ก .. พี่นุช))

Note...

++ อีกเดือนเดียวก็จะได้เจอไอ่อ้วนแย้ววว

++ วันก่อนโทรคุยกะพี่ที่ทำงานเก่า ได้ข่าวว่าแผนกเราออกกันหมดละ เหอๆ

++ ชีวิตยังต้องสู้กันต่อไป

++ ฟ้าหลังฝนสวยงามเสมอ ((ถ้าน้ำไม่ท่วม))

หากเปรียบกับชีวิตของคน เมื่อยามสุขล้นจนใจมันยั้งไม่อยู่

ก็คงเปรียบได้กับฤดู คงเป็นฤดูที่แสนสดใส

แต่ถ้าวันหนึ่งวันไหนที่ใจเจ็บทนทุกข์ ดังพายุที่โหมเข้าใส่

บอกกับตัวเองเอาไว้ ความเจ็บต้องมีวันหาย

ไม่ต่างอะไรที่เราต้องเจอทุกฤดู

อดทนเวลาที่ฝนพรำ

อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง

เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง

ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ

ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ

เมื่อวันที่ต้องเจ็บช้ำใจจากความผิดหวัง จนใจมันรับไม่ทัน

เป็นธรรมดาที่เราต้องไหวหวั่น กับวันที่อะไรมันเปลี่ยนไป

และถ้าวันหนึ่งวันไหนที่ใจเจ็บทนทุกข์ ดังพายุที่โหมเข้าใส่

บอกกับตัวเองเอาไว้ความเจ็บต้องมีวันหาย

ไม่ต่างอะไรที่เราต้องเจอทุกฤดู

อย่าไปกลัวเวลาที่ฟ้าไม่เป็นใจ

อย่าไปคิดว่ามันเป็นวันสุดท้าย

น้ำตาที่ไหลย่อมมีวันจางหาย

หากไม่รู้จักเจ็บปวด ก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ

อดทนเวลาที่ฝนพรำ

อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง

เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง

ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ

ว่ามันคุ้มค่า

ที่เฝ้ารอ