กลับมาเขียนทีไรมีแต่เรื่องแย่ๆ ตามมาด้วย
กลายเป็นไดอารี่ที่แสนจะหดหู่ไปแล้ว
เบื่อปีนี้จัง มันเป็นอะไรกันนักหนา
ชอบเจอแต่เรื่องร้ายๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีก
ชีวิตขาลงนี่มันลงสุดๆ เลยนะ
ตกต่ำจนคิดว่าคงจะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาอีกแล้ว
น้าก้อยเสียแล้ว!!!! เป็นเหตุการณ์ shock สุดๆ ในปีนี้
เค้าเข้าโรงบาลตั้งแต่วันที่ 1 เพิ่งจะเสียเมื่อวันที่ 28
เป็นน้าคนนึงที่มิ้นท์สนิทด้วยมากๆ
เลี้ยงมาตั้งแต่เด็กจนโต คอยดูแลตลอด
ถือเป็นญาติสนิทคนแรกที่จากเราไป
เมื่อวันที่ 31 สั่งเค้าให้ทำไก่สะเต๊ะ เพื่อจะเอาไปงานปีใหม่
ยังเจอกันอยู่เลย ยังกอดกันอยู่เลย
2 ครั้งหลังสุดที่ไปหาเค้า เค้าจะชอบเดินมาหอมแก้ม
บอกว่าแก้มนุ่มดี จนลูกสาวเค้างอน เพราะเค้าไม่ค่อยหอมแก้มลูก
วันที่ 1 ก็ยังไปงานปีใหม่บ้านเค้า
แต่ไม่เจอเค้าแล้ว เพราะเข้าโรงบาลก่อนเราไปถึง
ยังคิดว่า "เออ.. ไม่เป็นไรมากมั้ง คงแค่ไปหาหมอเฉยๆ"
แต่แล้ว เค้าก็ไม่ได้ออกมาจากโรงบาลอีกเลย.......
รู้ข่าวคืนนั้นว่าเค้าอาการค่อนข้างหนัก
แต่เราก็ไม่คิดอะไรมาก คิดแต่ว่าเดี๋ยวคงหายๆๆ
มารู้อีกทีว่ากล้ามเนื้อหัวใจตายไป 90% จนต้องอยู่ห้อง ICU
ตอนนั้นตกใจมาก เพราะน้าคนอื่นๆ โทรมาร้องไห้ให้ฟัง
ทำเอาร้องตามไปด้วย .. เศร้ามาก กลัวเค้าตาย
ได้ไปเยี่ยม 1 ครั้ง ตอนที่เค้าอยู่โรงบาล
ตอนนั้นเค้าพูดไม่ได้แล้ว เพราะมีเครื่องช่วยหายใจอยู่
แต่ก็รับรู้ทุกเรื่องที่พูดให้เค้าฟัง พยักหน้าตอบได้
เห็นแล้วก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่ .. ทั้งๆ ที่ไม่ควรจะร้องไห้
ม่าม๊ากะน้องสาว พูดให้กำลังใจเค้า
ในขณะที่เราได้แต่นิ่ง มัวแต่กลั้นน้ำตา ไม่ได้พูดกับเค้าเลย
ถ้าเรารู้ว่านั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้คุยกับเค้า เราคงพูดให้เยอะๆ
หลายวันต่อมา เราก็ยุ่งกะงานจนลืมเรื่องนี้ไปแล้ว
ตอนที่ไปเยี่ยม เห็นเค้ายังรู้เรื่อง เลยคิดว่าไม่น่าจะเป็นอะไรมาก
แต่ก็ไปบนไว้หลายที่ ถึงกะสวดมนต์เลยนะ .. อยากให้เค้าหาย
แต่เราก็ไม่มีโอกาสได้กลับไปแก้บน......
วันพฤหัสที่ 27 น้าโทรมา 2 คน บอกว่า "น้าก้อย" ไม่ไหวแล้ว
หมอบอกให้เตรียมทำใจ เพราะปอดทะลุเป็นรู
ได้ข่าวแล้วก็ตกใจ ร้องไห้ตามไปด้วย
คิดแต่ว่าเดี๋ยววันเสาร์จะไปเยี่ยม คงยังไม่เป็นอะไร
ไม่อยากเสียใจอีกเป็นครั้งที่ 2 เหมือนตอนที่ "คุณย่า" เสีย
เราได้ไปเยี่ยมแค่หนเดียว แล้วก็มัวแต่เลื่อนไม่ยอมไป
จนกระทั่งคุณย่าเสีย ทำให้รู้สึกแย่มากๆ
เลยคิดว่า คราวนี้จะต้องไปเยี่ยมอีกให้ได้
จนแล้วจนรอด ก็ทำผิดซ้ำอีกครั้ง
น้าก้อยเสียวันศุกร์ .. มิ้นท์ไม่มีโอกาสได้ไปเยี่ยมครั้งที่ 2
ไม่มีโอกาสได้ไปคุยกะเค้าเป็นครั้งสุดท้าย
พลาดอีกแล้ว!!!! เสียใจมาจนทุกวันนี้
ตอนนี้ก็ได้แต่ไปช่วยงานศพทุกวัน
ได้ไปรดน้ำศพ แล้วเป็นเจ้าภาพ 1 วัน
เห็นหน้าเค้าเป็นครั้งสุดท้าย ได้จับมือเค้าเป็นครั้งสุดท้าย
แต่เป็นมือที่แข็งแล้ว เย็นซีด .. ไม่มีชีวิตจิตใจ
เค้าไม่สามารถจะลุกขึ้นมากอด หรือหอมแก้มเราได้อีกแล้ว.....
นึกว่าจากเหตุการณ์ที่ต้องเสีย "เอม" ไป จะทำให้เราแกร่งขึ้น
นึกว่าจะทนเสียใจกับ "ความตาย" ได้มากขึ้น
แต่เปล่าเลย .. ยังคงร้องไห้มากมายอยู่ทุกวัน ร้องตั้งแต่เค้ายังไม่ตาย
ถึงจะไม่มากเท่าตอนเสีย "เอม" แต่ก็ถือว่ามากกว่าคนทั่วไปอยู่ดี
รู้ว่าต้องทำใจให้เข้มแข็ง ต้องเป็นหลักให้คนอื่น
แต่มีแค่ "น้ำตา" เท่านั้น ที่กลั้นไม่อยู่จริงๆ
วันนี้เป็น "วันเผา" แล้ว เพราะมีสวดแค่ 5 วัน
รู้ว่าต้องร้องไห้หนักอีกแน่ๆ .. มีประสบการณ์มาก่อน
คงต้องทำใจยอมรับ ปล่อยให้อะไรๆ มันเป็นไป
อยากให้เค้ามาหาเหมือนกันนะ .. รออยู่ทุกวัน
แต่คิดว่าตัวเองไม่มี sense เรื่องนี้ ตั้งแต่ตอน "เอม"
ก็ได้แต่ขอให้เค้าไปสู่สุขคติ มีความสุขมากๆ
ไม่ต้องมากังวลกับชีวิตบนโลกแสนวุ่นวายใบนี้อีกต่อไป
"คนอยู่" เท่านั้น ที่ต้องต่อสู้กับความสูญเสีย
แล้วสักวันจะเข้มแข็งขึ้น เพื่อให้เค้าไม่ต้องกังวล
PS. ขอบคุณคนที่ส่งเพลงนี้มาให้นะคะ
เข้ากับเนื้อเรื่องหน่อยๆ เลยเอามาลง
ว่างๆ ก็ส่งมาให้อีกนะคะ .. ขี้เกียจพาเพลงมาลงเอง หุหุ
อยากจะพบ อยากไปหา อยากจะเห็นหน้าเธอทุกๆ วัน
แม้ตอนนี้เธอและฉัน จะไม่เหมือนเมื่อวันที่รักกัน
เพราะตัวฉันนั้นยังคิดถึงเธออยู่ ในทุกๆ วันที่ฉันยังหายใจอยู่
อยากกอดเธออีกสักครั้ง อยากบอกรักให้เธอได้ฟัง
อยากจะหมุนนาฬิกา ให้เวลาของเราย้อนกลับหลัง
แล้วเธอคิดถึงฉันบ้างไหม คิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า
ส่วนฉันคิดถึงแทบทนไม่ไหว
แล้วเธอเคยคิดที่จะเปลี่ยนใจ กลับมาบ้างมั้ย
กลับมาให้ฉันกอดอีกครั้ง
แล้วเธอคิดถึงฉันบ้างไหม คิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า
ฉันคิดถึงแทบทนไม่ไหว
แล้วเธอเคยคิดที่จะเปลี่ยนหัวใจ กลับมาบ้างมั้ย
กลับมาให้ฉันกอด .. อีกครั้ง
|
