กลับมาแล้ว...

หายไปภูเก็ตหลายวัน เศร้าดีแท้

ไม่ต้องบอกว่าอิจฉาที่ได้ไป ไม่ใช่เรื่องดีที่ต้องไปงานนี้

ถ้าไปเที่ยวธรรมดา คงสนุกแน่

แต่เพราะว่ามันไม่ใช่ .. ก็เลยถือเป็นทริปเศร้าๆ

((เพื่อนๆ ไปกันเยอะแยะ))

เพื่อนๆ ไปกันหลายคน .. รู้สึกดีจัง

"เอม" เป็นที่รักของเพื่อนจริงๆ

งานนี้ได้รู้จักเพื่อนและญาติของเอมหลายคน ทุกคนเป็นคนดีกันทั้งนั้น

พวกเรายังพูดกันอยู่เลยว่าน่าจะรู้จักกันแบบดีๆ

ไม่น่าจะได้มารู้จักกันด้วยเหตุการณ์แบบนี้

คุณพ่อคุณแม่ก็น่ารัก .. พาพวกเราไปเที่ยวให้หายเศร้า

เลี้ยงนู้นเลี้ยงนี่ แถมยังให้พักที่บ้าน ((ประหยัดไปได้เยอะ))

เหมือนที่มิ้นท์คิดไว้ ว่าบ้านเอมต้องเป็นแบบนี้

ไม่แปลกใจเลยที่เอมเป็นคนดี

ในเมื่อเค้าเติบโตมากับสภาพแวดล้อมแบบนี้

((พวงหรีดของภาค))

ระหว่างที่มีงานศพคุณพ่อพยายามจะไม่ให้เศร้า

เปิดเพลงคึกคักทุกวัน .. เพลงวัยรุ่นทั้งนั้นเลย

เพราะเอมเป็นคนชอบเสียงเพลง ชอบสนุก

เลยทำบรรยากาศให้ไม่หม่นหมอง

((วันที่ 29 .. มิ้นท์ไปไหว้เอมครั้งแรก))

ช่วงเศร้าที่สุดของงาน ก็คงหนีไม่พ้นวันเผา

แน่นอนว่าวันนี้ต้องเสียน้ำตากันมากมาย

ตั้งแต่ตอนที่พิธีกรอ่านกลอนที่ญาติของเอมคนหนึ่งแต่ง

น้ำตาของพวกเราก็ร่วงกราว

ตอนไปวางดอกไม้จันทน์ .. รับของชำร่วยเดินกลับมาที่โต๊ะ

จีกับเอินพูดกันว่า "ทำไมพวกเราถึงได้ของชำร่วยงานศพ

แทนที่จะได้ของชำร่วยงานแต่งงานนะ"

นั่นซิ ทำไม......

((ถ่ายกัน 3 คน))

งานศพที่ภูเก็ตต่างไปจากกรุงเทพหลายอย่าง

เค้าไม่เปิดให้ไปวางดอกไม้จันทน์ในโลง แต่ให้วางบนพานแทน

มิ้นท์เดาว่า คงเป็นเพราะเอมเสียมาหลายวันแล้ว

ถ้าเปิดอาจจะมีกลิ่น ก็เลยไม่ให้เปิด

เพราะเค้าเก็บไว้ในโลงเย็นอย่างดีเลยนะ

ไม่มีการแห่ศพรอบเมรุ

แต่ใช้การหมุนโลง 3 รอบก่อนเผา .. แปลกดีเหมือนกัน

เพื่อนๆ ผู้ชายได้ไปยกโลงด้วย น่าอิจฉา

พวกผู้หญิงก็ได้แต่ยืนดู แบบเศร้าๆ

((หาดป่าตอง .. สวยนะ))

ก่อนเผา เค้าจาให้ปีนขึ้นไปดูหน้าศพเป็นครั้งสุดท้าย

แน่นอนว่ามิ้นท์ต้องขึ้นไปดูด้วย

ตลอดเวลาที่ไปภูเก็ต มิ้นท์ไม่ได้ขึ้นไปดูหน้าเอมเลย

เพราะอยากเก็บไว้วันสุดท้าย ก่อนที่เราจะต้องจากกัน

ก่อนที่มิ้นท์จะไม่ได้เห็นหน้าเอมจริงๆ อีกแล้ว

มิ้นท์เป็นเพื่อนคนแรกที่ปีนขึ้นไปดูเลยนะ .. กล้ามาก

พวกผู้ชายยังขึ้นไปทีหลังเลย แต่มิ้นท์เดินนำลิ่วๆ

น้ำตาร่วงตั้งแต่ยังไม่ได้เห็น พอยิ่งเห็นก็ยิ่งร้องหนัก

เหมือนเอมหลับอยู่จริงๆ .. แต่บวมแล้วนะ น่าสงสารมาก

((เห็นไปเที่ยว .. อย่านึกว่าสนุก !!!))

ลูกพี่ลูกน้องของเอมคนนึงบอกมิ้นท์ว่า

เค้าไม่ขึ้นไปดูศพ เพราะอยากเก็บภาพน้องเค้าตอนดีๆ เอาไว้

แต่มิ้นท์ก็ตอบเค้าไปว่า ถ้าไม่ดูก็ทำใจให้เชื่อไม่ได้จริงๆ ว่าเอมเสียแล้ว

ถึงได้เห็นกับตา .. แต่หัวใจก็ยัง "ไม่เชื่อ"

มิ้นท์เอาวิจัยไปวางให้เอมกับมือ

หยิบไปให้ด้วยตัวเอง .. ตั้งใจจะทำแบบนี้อยู่แล้ว

บอกกับเอมว่า "ไม่ต้องห่วงนะ เสร็จแล้วจริงๆ"

เกรดก็ออกมาดีมาก ถ้าเอมรู้คงดีใจแน่

พูดกะเค้าทั้งน้ำตานองหน้า

โอ้ว พระเจ้า .. มิ้นท์ลืมเอาผ้าเช็ดหน้าไป

((ยิ้มแย้มกันไว้))

เห็นไฟลุกท่วมโลงแล้วยิ่งเศร้า

ระหว่างเผา เพื่อนๆ ร้องไห้กันมากมาย

บรรยากาศเงียบกริบ .. ไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้น

มิ้นท์เห็นพ่อเอมร้องไห้ แล้วยิ่งสงสาร

ตลอดเวลางานศพท่านไม่เคยร้องไห้ให้พวกเราเห็น

คุณพ่อรักเอมมาก ท่านเป็นลูกผู้ชายแท้ๆ

เป็นตำรวจที่เข้มแข็ง เป็นถึงผู้กำกับ

แต่ถึงกับร้องไห้โฮออกมาเสียงดังตอนที่กำลังจะเผา

นั่นทำให้มิ้นท์รู้สึกแย่มากขึ้นไปอีก

ขนาดเราเป็น "เพื่อน" ยังรู้สึกขนาดนี้

แน่นอนว่าคนที่เป็นพ่อแม่และญาติๆ ต้องรู้สึกแย่กว่าเราหลายเท่า

((ไปแหลมพรหมเทพ))

จบจากงานเผา ก็จะมีการทำบุญที่บ้าน

เชิญวิญญาณเอมมาจากที่เกิดเหตุ มาทำพิธี

มีเพื่อนคนนึงที่ไปด้วยกันเล่าให้ฟัง ว่าเมื่อคืนฟังถึงเอม

เอมมาบอกว่า จะมาหาได้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ

อยู่ที่นู้นสบายดี มีความสุขมาก มีเพลงให้ฟังด้วย

แล้วเอมก็ไปอยู่กับอาม่า

เป็นเรื่องแปลกนะ

เพราะเพื่อนคนนั้นไม่รู้ว่าเอมเรียกว่า "อาม่า" หรือ "คุณยาย"

มารู้ที่หลังว่าเรียกว่า "อาม่า" จริงๆ

แล้วคุณแม่ก็บอกว่า อาม่ารักเอมมาก

ได้รู้แล้วก็สบายใจว่าเอมมีความสุขดี ได้ไปอยู่กับอาม่า

แต่จนแล้วจนรอด เอมก็ไม่ได้มาหามิ้นท์เลยสักครั้ง .. อุส่ารอ

((มาภูเก็ต .. ก็ต้องวิวนี้))

คุณแม่พาขึ้นไปดูห้องของเอม

วิวสวยมากๆ เลย .. ข้างบ้านเป็นสวนดอกไม้ด้วย

คุณแม่เล่าให้ฟังมากมาย ว่าวางแผนกะเอมไว้เยอะแยะ

ว่าจะลงทุนทำนู้นทำนี่ แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ทำ

เอมบอกว่า จบแล้วจะกลับมาอยู่กับแม่ที่ภูเก็ต

เพราะคุณพ่อต้องไปประจำอยู่ที่พังงา

จะกลับมาอยู่กับแม่ กอดแม่ให้หายคิดถึง

คุณแม่พาขึ้นมาดู บอกว่า ถ้าเอมอยู่ต้องพาเพื่อนมาเที่ยวแน่ๆ

คุณแม่เลยพาขึ้นมาดูซะเอง .. เศร้าจัง

((อยากไปอีกจังเลย .. แต่ไปเที่ยวนะ))

เย็นวันเผา .. เพื่อนๆ กลับกันไปเกือบหมดแล้ว

เหลือมิ้นท์ เอิน จี ที่อยู่ต่ออีก 1 วัน

เพราะเช้าวันรุ่งขึ้นต้องไปเก็บกระดูก

มิ้นท์ได้ไปเก็บกระดูกเอมกับมือเลยนะ

ไม่เหมือนที่กรุงทพที่มีสัปเหร่อเก็บให้เรียบร้อยแล้ว

ได้เจอฟัน 1 ซี่ด้วย .. รู้สึกดีจังเลย

กลับมากรุงเทพด้วยความรู้สึกที่ดีขึ้นกว่าเดิม

ยังไงก็ต้องก้าวต่อไป ใช้ชีวิตแทนในส่วนนั้นของเพื่อนด้วย

แต่เธอก็จะยังอยู่ในความทรงจำของเราตลอดไป

((ถ่ายกับคุณพ่อ คุณแม่))

ม่าม๊ากลับมาแล้ว ซื้อของมาฝากเยอะแยะเลย

ทั้งเครื่องสำอางค์ เสื้อหนาว ขนม นาฬิกา

และไม่วายมี "ตุ๊กตาหมี" มาด้วยอีกจนได้

ไว้พรุ่งนี้จะเอารูปมาให้ดูนะ .. น่ารักเชียว

พรุ่งนี้มิ้นท์เริ่มงานวันแรก ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง

ตื่นเต้นจัง นอนไม่หลับเลย .. ตี 2 แล้ว

ไว้พรุ่งนี้จามาเล่าให้ฟังต่อนะ

((คุณพ่อ คุณแม่ และ พี่เอส))

Note...

ทำไมถึงเป็น "เอม" ไม่ใช่ "เอ็ม" ???

ก็เพราะจริงๆ แล้วเค้าชื่อ "เอม"

แต่เพื่อนๆ เรียกกันว่า "เอ็ม" เพราะมันแมนกว่าไง

จำได้ว่าเอมเคยเล่าให้ฟัง พวกเราเลยล้ออยู่พักนึงว่า "ชะเอม"

ฟังดูผู้หญิ๊ง ผู้หญิง .. มันเลยไม่ชอบ

PS. ไปดูที่เกิดเหตุมา .. เสาไฟฟ้าต้นที่เอมชน เลขเสา 11-023

แถมเลขบนฝาโลงเค้าก็เขียนว่าอายุ 23 ((จริงๆ  22))

คนซื้อหวยกันเยอะแยะเลย แล้วก็ถูกจริงๆ ด้วย

หวยเมื่อวันที่ 1 ออก 23 ข้างล่าง

นำโชคมาให้จริงๆ .. แต่มิ้นท์ไม่ได้ซื้ออ่ะ เค้าเล่ามาอีกที อิอิ

ได้ยินฉันไหม ได้ยินหรือยัง อย่าพึ่งร้องไห้ ได้โปรดตั้งใจฟัง

เพราะตั้งแต่นี้ เราคงไม่ได้พบกันอีก แต่ฉันสัญญา ว่าจะรักเธอจนจบชีวิต

ไม่ได้คาดคิด ไม่มีสัญญาณ ไม่ทันรับรู้ ว่าจะไม่ได้กลับบ้าน

นับตั้งแต่นี้ เราคงไม่พบกันอีก แต่ฉันสัญญา ว่าจะรักเธอจนจบชีวิต

ฉันรู้ .. อีกไม่นาน เวลาของฉัน ก็คงพ้นผ่าน

พรุ่งนี้ .. หากเธอยังรับไม่ได้ อยากขอให้เธอ อดและทนเอาไว้

อย่ายอมแพ้นะ อย่ายอมแพ้ใจ อย่าพึ่งสิ้นหวัง จงลุกขึ้นให้ไหว

นับจากบัดนี้ เราคงไม่พบกันอีก แต่ฉันสัญญา ว่าจะรักเธอจนจบชีวิต

ได้ยินฉันไหม ได้ยินหรือยัง อย่าพึ่งร้องไห้ ได้โปรดตั้งใจฟัง

เพราะตั้งแต่นี้ จะไม่พบเธออีก แต่ฉันสัญญา ว่าจะรักเธอจนจบชีวิต

แม้ตั้งแต่นี้ จะไม่ได้พบกันอีก แต่ฉันนั้นภูมิใจ ที่ได้รักไปจนจบชีวิต

รักเธอจนชั่ว .. ชีวิต ได้รักจนจบ .. ชีวิต

รักเธอจนหมด .. ชีวิต