ขอมาอัพทับอันที่น้องสาวเขียนหน่อย

เพราะอยากเขียนถึงเพื่อนคนนึงที่เพิ่งเสียเมื่อคืนวาน

ด้วยอุบัติเหตุรถชน .. ทำให้เธอต้องจากพวกเราไป

มันเร็วเกินกว่าที่พวกเราจะรับได้

เช้าเมื่อวาน ((วันที่ 13 ตุลา))

โบโทรมาหามิ้นท์ด้วยเสียงสั่นเครือ

"มิ้นท์ รู้ข่าวรึยัง?" มิ้นท์ยังตอบกลับไปด้วยเสียงสดใส

เหมือนกับไม่รู้เลยว่า ประโยคต่อไปที่ตามมาจะทำให้อึ้งแค่ไหน

"เอ็มเสียแล้วนะ มิ้นท์"

มิ้นท์ยังหัวเราะร่าเริง .. คิดว่าโบอำแน่ๆ

"ไอ่บ้า เรื่องแบบนี้ใครเค้าล้อเล่นกันวะ"

ฟังจากเสียงที่เหมือนคนเพิ่งร้องไห้มาหมาดๆ

ทำให้มิ้นท์เริ่มใจเสีย .. รึว่าจะเป็นเรื่องจริง!!

"ถ้าไม่เชื่อ โทรไปถามไอ่เอินเลย"

โบทิ้งท้ายไว้ก่อนวางหูไป

มิ้นท์เดินลงไปหยิบโทสับโทรหาเอิน

ระหว่างที่เดินลงไป ก็ตบหน้าตัวเองไปด้วย

ถ้านี่เป็นความฝัน กรูขอตื่นซะตอนนี้

ไม่อยากให้มันเป็นเรื่องจริง

"ฮัลโหล...มิ้นท์ เอ็มเสียแล้วนะ"

เสียงเอินที่ดังมาตามสายทำให้รู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องโกหก

เสียงที่ได้ยิน คือเสียงคนที่กำลังร้องไห้

มิ้นท์ถามเรื่องราวคร่าวๆ จากเอิน ว่ามันเป็นมายังไง

แล้วโทรไปบอกเพื่อนคนอื่นๆ ต่อ

น้ำตาไม่ออกมาสักหยด

เสียใจนะ แต่มันอึ้งมากกว่า .. shock ไปชั่วขณะ

เหมือนว่าจะยังไม่อยากเชื่อ มันงงๆ สับสนกับสิ่งที่ได้รู้

นี่เป็นครั้งแรกที่มิ้นท์ต้องเสียเพื่อนไปแบบไม่มีวันกลับ

วันนั้นก็เศร้าไปทั้งวัน

นึกถึงเรื่องของมันแล้วน้ำตาคลอตลอด

พูดถึงทีไรก็จะร้องไห้ เมื่อคิดว่าไม่มีวันจะได้เจอกันอีกแล้ว

ความรู้สึกเหมือนอะไรขาดหายไปสักอย่าง

จนกระทั่งคืนนั้นได้อ่านไดพี่ปุ้ม .. น้ำตาที่เก็บไว้มันทะลักออกมา

จนถึงตอนนี้ มิ้นท์ยังร้องไห้ทุกครั้งที่นึกถึงเอ็ม

เอ็มเป็นเพื่อนในกลุ่มที่มิ้นท์สนิทด้วยตอนเข้ามหาลัยมาแรกๆ

เอ็มเป็นคนน่ารัก  .. ถึงจะติดนิสัยชอบเที่ยว กินเหล้า สูบบุหรี่

เอ็มออกจะทำตัวห้าวๆ เป็นทอม แต่งตัวเป็นผู้ชาย

แต่ก็ไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้ใคร

แม้ว่ามิ้นท์จะไม่ได้อยู่กลุ่มนั้นแล้ว

แต่เอ็มก็จะทักทายอยู่เสมอ .. ไม่เคยเปลี่ยน

เสียงเวลาเรียกชื่อเพื่อนๆ จะเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่เหมือนใคร

ออกจะติดอ้อนๆ นิดหน่อยอยู่เสมอ

ที่บ้านคงเลี้ยงดูเอ็มมาดี .. สอนให้พูดเพราะๆ

ถึงแม้ว่าบางทีจะขัดๆ ไปบ้าง

ที่มันเรียกว่า "คุณอาของกู" หรือ "พวกมึงจะไปทานข้าวกันที่ไหน"

แต่มันก็ดูน่ารักในสายตาของพวกเรา

เวลาพูด .. เอ็มจะแทนตัวเองว่า "เรากะมิ้นท์" เสมอ

จนถึงตอนนี้ เสียงที่เอ็มเคยเรียก มันยังก้องอยู่ในหัว

มิ้นท์จำเสียงและสีหน้าของเอ็มได้ดี .. ไม่เคยลืม

น้ำตาไหลพรากทุกครั้งที่นึกถึงเสียงที่เรียกชื่อเรา

เพราะเราจะไม่มีวันได้ยินเสียงเสียงนั้นอีกแล้ว

เมื่อวันเสาร์ที่ 2 เอ็มสอบเป็นวันสุดท้าย

เลยนัดมิ้นท์ออกไปกินไดโดม่อนด้วยกันกับเพื่อนๆ

แล้วมิ้นท์ก็เอา cd ที่เอ็มสั่งไปให้

เอ็มยังขอบคุณซะมากมาย บอกว่าวันหลังจะเลี้ยงข้าวตอบแทน

เอ็มคุยกับอาร์ทว่า "สักวันนึงจะไปบ้านมิ้นท์"

เราจะมานั่ง write cd ด้วยกัน

แต่เอ็มก็ไม่มีโอกาสได้ทำในสิ่งที่พูดอีกแล้ว

ปิดเทอมนี้เอ็มชวนเพื่อนๆ ไปเที่ยวบ้านที่ภูเก็ต

ออกเดินทางกันตั้งแต่เย็นวันจันทร์ ((11 ตุลา))

มีเอิน เอ็ม อาร์ท เต้ย อ้อ ปิ ทราย

วันออกเดินทาง เอ็มไปขึ้นรถทัวร์ช้าตั้งครึ่งชม.

จนเค้าไม่รอ .. เอ็มต้องนั่งรถตามมาขึ้นระหว่างทาง

วันนั้นมิ้นท์โทรไปคุยกะเอินเรื่องทำงานวิจัย

ตอนที่โทรไป เอ็มก็ตามมาขึ้นรถทัวร์ได้พอดี

เอ็มนั่งข้างๆ เอิน .. ระหว่างที่คุยโทสับ มิ้นท์ก็เลยได้ยินเสียงเอ็มไปด้วย

โดยไม่รู้เลยว่า นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้ยิน

เอินเล่าให้ฟังว่า trip นี้สนุกสนานกันมาก

เที่ยวเฮฮา มีความสุขกันตลอด

จนถึงคืนวันที่ 12 ทุกคนออกไปกินเหล้ากัน

เอ็มถามเพื่อนๆ ว่าจะกลับไปนอนบ้านเอ็มมั้ย

เพราะว่าพรุ่งนี้ อ.ไก่ จะมาภูก็ต แล้วเอ็มก็จะไปรับที่สนามบิน

บ้านเอ็มก็ใกล้สนามบินมากกว่าโรงแรมด้วย

แต่เพื่อนๆ ตกลงใจกันว่าจะกลับโรงแรม

เอ็มก็ตามกลับมาด้วย พร้อมกับทุกคน

แต่เวลาผ่านไปแค่แป๊บเดียว

เอ็มหายตัวไปจากห้องที่โรงแรม .. ไม่มีใครรู้ว่าเอ็มไปไหน

โทรเข้ามือถือ ก็ได้รับคำตอบว่าเอ็มกำลังขับรถกลับบ้าน

ออกไปโดยที่ไม่ได้บอกใคร และไม่มีใครไปเป็นเพื่อน

ไม่เปิดโอกาสให้เพื่อนได้รั้งเอ็มไว้ให้อยู่ด้วยกัน

คืนนั้นทุกคนนอนหลับไปโดยไม่คิดอะไร

จนกระทั่งเช้า พี่ของเอ็มโทรมาที่โรงแรม

ร้องไห้บอกว่า "ทำไมถึงปล่อยให้เอ็มไปคนเดียว รู้มั้ยว่าเอ็มเสียแล้ว"

ทุกคนอึ้ง .. คิดว่าคงไม่ใช่เรื่องจริง

แต่เมื่อลงมาที่ counter โรงแรม ก็ได้รับข่าวร้าย

ตำรวจโทรมาบอกให้ไปที่โรงพยาบาล .. เอ็มเสียแล้วจริงๆ !!!

เพื่อนๆ ไปดูศพเอ็มที่โรงบาล

พร้อมกับได้รู้ว่า เอ็มประสบอุบัติเหตุตอนประมาณเกือบ 6 โมงเช้า

เอ็มขับไปชนท้ายรถกะบะ แล้วคงตกใจเลยหักพวงมาลัย

จนรถไปชนกับเสาไฟฟ้า .. คอหัก ตายคาที่ เพราะไม่คาดเข็มขัด

ระยะทางก่อนถึงบ้านแค่ไม่เท่าไหร่ !!!

นี่คือความจริงที่ไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะเกิดขึ้น

ไม่มีใครอยากให้มันเกิด .. เพราะเธอเป็นเพื่อนที่ดีมากๆ

ทุกคนร้องไห้ เมื่อได้รู้ว่าเธอจากพวกเราไปแล้ว อย่างไม่มีวันกลับมา

ทั้งที่เรียนจบแล้วแท้ๆ

เธอจบด้วยความสามารถของตัวเอง ในเวลาแค่ 3 ปีครึ่ง

อีกแค่ไม่กี่เดือน พวกเราก็จะได้รับปริญญาด้วยกัน

แต่เธอกลับมาด่วนจากพวกเราไปซะก่อน

วันนี้มิ้นท์ไปทำงานวิจัยที่มหาลัยต่อ

เอ็มก็เป็นสมาชิกในกลุ่มเดียวกะมิ้นท์ด้วย

ระหว่างที่เข้ามหาลัยไป ภาพต่างๆ ผุดขึ้นมาในสมอง

เดินขึ้นไปบนตึกเรียน .. ความรู้สึกมันอัดอั้นอย่างพูดไม่ถูก

นึกถึงช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน เรียนด้วยกัน

น้ำตามันก็พาลไหลออกมาซะงั้นแหละ

ยิ่งคิดว่าเอ็มทุ่มเทให้กับงานวิจัยชิ้นนี้แค่ไหน

ความรู้สึกเศร้าที่บรรยายไม่ถูก ก็ท่วมท้นขึ้นมา

เอ็มจะคอยถามตลอดว่า "มีอะไรให้ทำมั้ย .. สอนเราด้วยนะ"

มิ้นท์อยากจะให้เอ็มเปิดประตูห้องคอมเข้ามา

ยิ้ม .. แล้วพูดว่า "มีอะไรให้เราทำมั้ย" เหมือนอย่างเคย

แต่มันคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว

ตอนนี้ก็ได้แต่ตั้งใจทำงานวิจัยนี้ให้เสร็จสมบูรณ์

แล้วพวกเราจะเอามันไปภูเก็ตด้วยกัน .. ไปให้เอ็มดู

พวกเราจะ copy ไปให้อีกชุดนึง สำหรับเธอโดยเฉพาะ

ให้เธอได้รู้ว่างานที่เธอตั้งใจทำนั้น มันเสร็จแล้ว ไม่ต้องเป็นกังวลนะ

พวกเราจะเก็บเธอไว้ในความทรงจำตลอดไป .. ไม่มีทางลืมแน่นอน

PS. ไดวันนี้ขออุทิศให้แก่ "เอ็ม" สาธิตา คมสาคร

เพื่อนรักของพวกเรา SA 33 ทุกคน

ข่าวอุบัติเหตุของเธอ ลง นสพ.ไทยรัฐ ฉบับบ่ายของวันนี้ด้วย ((14 ตุลา))

พรุ่งนี้เช้าถ้า นสพ. มาส่งแล้ว เราจะเก็บมันเอาไว้อย่างดี

http://www.thairath.co.th/thairath1/2547/page2/oct/15/p2_2.php

ส่วนงานศพของเธอเริ่มวันที่ 24 เป็นต้นไป ที่ภูเก็ต

เนื่องจากติดช่วงกินเจ .. เราจะไปหาเธอแน่นอน

นาน .. ไม่ว่าจะนานซักเท่าไหร่ ไกล .. จะไกลเพียงใดยังรู้สึก

และความทรงจำเก่าๆ ยังย้ำเตือน .. เพื่อนยังไม่ห่างไกล

เรายังจำคืนวันที่ร่วมสุข มี .. เคยมีบางคราวเราร้องไห้

ในบางครั้งจะโกรธ จะเกลียดกันแค่ไหน .. ไม่นานก็จะคืนดี

แม้วันเวลา .. ที่เรานั้นเคยทำผิดพลาดพลั้ง

ขอให้เธอจำ .. ว่าเรานั้นยังเป็นเพื่อนกันเสมอ

หากแม้เราจะห่าง .. จะนานแสนนานยังเฝ้ารอเธอ

และถ้ามีวันใดที่เธอเหงา จะไม่ทิ้งเธอให้อยู่คนเดียว

ถ้าหากวันใดต้องร้างลากันไกล จะห่างเพียงไหนจงมั่นใจ

ว่าจากวันนี้จนวันสุดท้าย จะมีเพื่อนคนนี้ที่รักและห่วงใย

แม้วันเวลา .. ที่เรานั้นเคยทำผิดพลาดพลั้ง

ขอให้เธอจำ .. ว่าเรานั้นยังเป็นเพื่อนกันเสมอ

หากแม้เราจะห่าง .. จะนานแสนนานยังเฝ้ารอเธอ

หากวันใดเธอต้องปวดร้าว  ให้ฉันได้ยืนอยู่ข้างๆ เธอ

อาจจะไม่มีวันได้เจอเธอ  โปรดรู้ไว้ว่าเธอ .. มีฉันอยู่ในหัวใจ